فعالان حقوق زن در افغانستان خواستار تصویب قانون منع خشونت علیه زنان شدند

• 8 ژوئن 2015 - 18 خرداد 1394

هم‌رسانی

بررسی نشان می دهد که از هر ده زن افغان تنها سه نفرشان به سیستم قضایی اعتماد دارند

شماری از فعالان مدافع حقوق زن در افغانستان از مجلس نمایندگان این کشور خواستند که قانون منع خشونت علیه زنان افغانستان را تصویب کند.

فرمان تقنینی حامد کرزی، رئیس جمهوری سابق افغانستان، در مورد منع خشونت علیه زنان که از شش سال پیش در حال اجرا بوده است، سال ۱۳۹۲ برای حل نقاط اختلافی و تصویب در جلسه عمومی مجلس نمایندگان به بحث گذاشته شد اما به دلیل اختلاف نظرها، به تصویب نرسید.

دلیل تصویب نشدن این طرح، بروز اختلاف نظر میان نمایندگان درباره بعضی از ماده‌های آن بود. شماری از نمایندگان مجلس تعدادی از این مواد را مخالف احکام شریعت اسلام دانسته و از تصویب آن جلوگیری کردند.

اکنون مدافعان حقوق زن در افغانستان مدعی هستند که عدم تصویب این قانون توسط مجلس نمایندگان سبب شده تا محاکم افغانستان هنگام صدور کیفر با مشکلاتی مواجه شوند.

خانم عالمه، مسئول نهاد سیاسی مشارکت زنان افغانستان، امروز در یک نشست خبری از نمایندگان پارلمان خواست تا ختم دوره کاری مجلس کنونی افغانستان این قانون را تصویب کنند.

بر اساس قانون اساسی افغانستان، امسال آخرین سال کاری مجلس نمایندگان این کشور است.

به گفته خانم عالمه تصویب این قانون می‌تواند باعث کاهش چالش‌های فراروی زنان افغان شود و زنان خواستار این هستند که علاوه بر تصویب، باید در زمینه تطبیق آن نیز توجه شود.

خانم ذکیه سنگین، نماینده ولایت پروان در مجلس نمایندگان افغانستان می‌گوید که فرهنگ مرد سالار در جامعه و مجلس افغانستان، وجود ماده‌های جنجال برانگیز در پیش‌نویس قانون منع خشونت علیه زنان، عامل اصلی در عدم تصویب این قانون بوده است.

او افزوده که بحث‌های زیاد روی این قانون درسال‌های گذشته صورت گرفته و به نظر او اگر سلیقه‌های شخصی اعمال نشود این قانون تصویب خواهد شد.

چرا “یمگان” سقوط کرد؟

نوشته شده توسط خامه پرس - ی جوزا ۱۷ ۱۳۹۴, ۳:۳۶ ب.ظ

چرا حکومت به مناطقى که تحت تهدید جدى مخالفین قرار دارند توجه نکرده و پس از سقوط آنها، اقدام به واپسگیرى میکند؟!؛  مگر حکومت پیش از این از ازدیاد جنگجویان در نکات مختلف بدخشان و شدت گرفتن نبرد میان نیرو هاى امنیتى و طالبان آگاه نبوده است؟!

دقیق به یاد دارم؛ چند ماه پیش، پس از آنکه شهرستان “جُرم” در بدخشان مورد هجوم طالبان قرار گرفت، تعداد زیادى از نیرو هاى امنیتى توسط طالبان کشته، زخمى و اسیر شدند اما نیرو هاى کمکى دولت افغانستان در حدود دو روز پس از آن، عملیاتى را براى سرکوبى جنگجویان مخالف در آن شهرستان آغاز کردند. این عملیات دقیق زمانی راه اندازی شد که آنگاه جنگجویان مخالف ساحه را ترک گفته و تجهیزات نظامى نیرو هاى امنیتى افغانستان را نیز با خود شان برده بودند و عملیات نیرو هاى کمکى افغان بجز از واپس گرفتن اداره آن شهرستان، دیگر سودى هم در پى نداشت.

با وجود اینکه پس از چند روزى نیرو هاى امنیتى کنترول “جُرم” را دوباره کسب کردند، تهدید هجوم طالبان بر مناطق دیگر بدخشان در میان نیرو هاى امنیتى و مردم آن استان ها ایجاد شد، که یکى از آن مناطق، شهرستان “یمگان” بود.

در پى آن مسولین امنیتى بدخشان و نماینده هاى مردم در پارلمان چندین بار در تماس با رسانه ها، خواهان توجه فورى حکومت افغانستان به وضعیت بد امنیتى در شهرستان هاى یمگان، وردوج، جُرم و … شده بودند. اما تا امروز هیچ مسول حکومتى نگرانى هاى ایجاد شده نیرو هاى امنیتى و مردم بدخشان  را جدى نگرفته و هیچ اقدام عملى را در راستاى از میان برداشتن خط قرمز تهدید ها انجام ندادند، تا اینکه افراد طالبان به تاریخ  (١۵ جوزا) شهرستان “یمگان” که یکى از مناطق صعب العبور و دور افتاده استان بدخشان است، را با هجومِ بیش از ۴۰۰ نفری شان تصرف کرده و تعدادی از سربازان امنیتى را در یک نبرد رو در رو کُشتند و بقیه نیرو های افغان به دلیل نبود نیروی هوایی و کمکی زمینی، ساحه ترک کرده و به طالبان واگذار کردند.

حضور جنگجویان خارجی در صفوف طالبان و افراد گروه “داعش” یکی از موارد مهمیست که اخیرن سر و صدا هایی را در محافل سیاسی و مجلس افغانستان بلند نموده و بیشترینه سیاسیون کشور، سرآن حکومت وحدت ملی به ویژه شورای امنیت را متهم به تقویه جنگجویان خارجی نموده و برنامه انتقال جنگجویان به شمال کشور را کار آنان میدانند.

در مورد هجوم طالبان بر “یمگان” و تصرف این شهرستان گفته هایی وجود دارند که اکثر افراد مهاجم جنگجویان خارجی بوده اند. «سفی الله مسلم» عضو مجلس نمایندگان افغانستان گفته است ” بیش از ۴۰۰ جنگجوی خارجی بر یمگان حمله کرده اند.” وی با اشاره به این موضوع همچنان بیان داشته است: ” اگر حکومت مساله بدخشان را جدی نگیرد، بزودی شهرستانهای دیگر بدخشان نیز سقوط خواهند کرد”.

موقیعت جغرافیایى “یمگان” در بدخشان به گونه ایست، که تسلط بر این منطقه تحت نظاره داشتن اکثر شهرستان هاى دیگر استان هاى بدخشان را مهیا ساخته و بى توجهى به این مورد حتى میتواند باعث سقوط تمام بدخشان شود و تسلط دشمن بر تمامىِ بدخشان میتواند خطر قابل انکار ناپذیری را در دیگر استانهاى همجوارِ بدخشان ایجاد کند و این به معنى اوج فاجعه در کشور و افتیدن چندین استان/ولایت شمالی به دست دشمن  خواهد بود.

شهرستان “یمگان” در حالى به دست طالبان افتید که اعضاى مجلس نمایندگان از دیرى بدینسو از وضعیت ناامن در شمال کشور بخصوص کندز و بدخشان نگران بوده و چندین بار مقام هاى امنیتى را براى پاسخگویى در این مورد به مجلس فرا خوانده و خواهان عملکرد هر چه سریع حکومت در پاک سازى شمال از وجود این هراس افگنان شدند.

اما مقام هاى امنیتى حکومت افغانستان همواره از نبود امکانات کافى در امر مبارزه علیه هراس افگنى و نابودى ترورستان در مناطق مختلف افغانستان بخصوص شمال کشور یاد کرده و نداشتن یک نیروى مجهز هوایى را یگانه عامل ناتوانى و عقب نشینى نیرو هاى امنیتى در برابر هجوم دشمنان بر مناطق مختلف کشور بیان کردند.

این در حالیست که نیرو هاى خارجى همواره وعده کمک هاى تسلیحاتی و جنگى بخصوص در عرصه هوایى را به حکومت کابل داده اند اما این همه وعده ها فقط در حد وعده مانده اند و بس و همینگونه نیرو هاى هوایى کشور از کمترین امکانات جنگى برخوردار اند و نمى توانند بگونه درست با دشمن رزمیده و آنها را نابود کنند.

در ارتباط به همین موضوع دولت روسیه از آغاز تشکیل حکومت وحدت ملى تا اکنون، چندین بار به حکومت کابل پیشنهاد تجهیز نیروى هاى امنیتى بخصوص نیرو هاى هوایى را داده است. مسکو براى تحقق این امر، خواهان بستن پیمان هاى مختلف استراتیژیک با حکومت کابل شده است. اما دولت افغانستان بنا به دلایل مختلف سیاسى به پیشکش هاى دولت روسیه جواب مثبت نداده و یا هم اینکه؛ سرآن حکومت کابل اختیار بستن پیمان هاى همکارى تسلیحاتى با مسکو را ندارند.

طورى که در ماه هاى اخیر وزیر امور داخله و خارجه روسیه به افغانستان آمدند و کنفرانس هاى متعددى را در راستاى همکارى ها میان دو کشور برگزار کردند اما نتیجه این همه کوشش از سوی روسیه براى بستن پیمان هاى سیاسی و اقتصادی با دولت افغانستان تا هنوز معلوم نیست و حکومت کابل هم تصمیم اش را در قبال این پیشنهاد روسیه بگونه آشکار ابراز نکرده است.

با گذر زمان دیده خواهد شود که رقابت هاى غرب با روسیه و دیگر کشور های صاحب امتیازِ قدرت در مسایل مهم سیاسى و اقتصادى در سطح منطقه، سرنوشت امنیتی و سیاسی افغانستان و کشور هاى همجوارش را نیک رقم خواهد زد و یا هم بدتر از حال؛ الى اینکه رهبران سیاسى کشور دست به کار شده و گلیم مداخله گران خارجی را از این مرز و بوم برچینند.

نوشته: حامد «پیمانى»نویسنده و خبرنگار آزاد

شکاف در طبقه سیاسی کابل

سیاست تعامل با پاکستان رییس‌جمهور غنی شکاف جدی در طبقه سیاسی کابل به‌وجود آورده است. حامد کرزی، رییس‌جمهور پیشین و همکارانش در حکومت قبلی، مخالف جدی این سیاست هستند. حامد کرزی و برخی از سران حکومت پیشین، به این باور هستند که امضای یادداشت تفاهم استخباراتی با پاکستان، به معنای خیانت به کشور است. آنان به وضوح غنی را به خیانت متهم می‌کنند. دیروز سخنگویحکومت پیشین، مقاله‌ای منتشر کرد که در آن محتوای گفتگوی تلیفونی رییس‌جمهور پیشین و رییس‌جمهور کنونی افشا شده است. در این مقاله که یک نسخه آن در اختیار روزنامه ۸صبح هست، آمده که آقای کرزی به اشرف‌غنی گفته است که راه او دیگر جدا است و نمی‌خواهد پس از این با حکومت همکاری  کند.
حامد کرزی چندی پیش به هند سفر کرده بود. در این سفر رییس‌جمهور پیشین با برخی از مقام‌های هندی از جمله نارندرا مودی، نخست‌وزیر آن کشور ملاقات کرد. رییس‌جمهور پیشین پس از این سفر در گفتگویی با صدای امریکا گفت که دهلی نو، از امضای یادداشت تفاهم استخباراتی میان کابل و اسلام‌آباد خیلی نگران است. جنگ رسانه‌ای و تبلیغاتی حامد کرزی علیه حکومت کنونی یک‌طرفه نیست. مقام‌های بلندپایه حکومت وحدت ملی هم در نشست‌های خصوصی می‌گویند که از حامد کرزی به شدت آزرده هستند. این مقام‌ها می‌گویند کرزی از این‌که طرف مشوره آنان در سیاست تعامل با پاکستان نبوده است، خشمگین است. این مقام‌ها هم‌چنان به این باور هستند که حامد کرزی، در نقش سخنگوی دولت هند، عمل می‌کند و در واقع مترجم نارضایتی دهلی نو است.
مقام‌های حکومت کنونی به این باور هستند که حامد کرزی در زمان حاکمیت خودش هم تلاش کرد تا با پاکستان نزدیک شود و مشکل افغانستان را با این کشور حل کند، اما موفق نشد. این مقام‌ها به این باوراند که باید به حکومت نو فرصت داده شود تا سیاست جدیدی را امتحان کند. مقام‌های حکومت وحدت ملی، روی میانجی‌گری دولت بریتانیا نیز خیلی حساب می‌کنند. برخی از مقام‌های حکومت وحدت ملی به این باور هستند که بریتانیا به‌دلیل نفوذ گسترده‌ای که بر پاکستان دارد، می‌تواند کابل و اسلام‌آباد را به هم نزدیک بسازد و به این ترتیب زمینه برای پایان جنگ فراهم شود. اما مقام‌های حکومت پیشین و برخی از سیاستمداران جبهه متحد سابق که در زمان حاکمیت طالبان، علیه این گروه مبارزه می‌کردند، نسبت به این سیاست تردید دارند. این سیاستمداران تصور می‌کنند که نحوه میانجی‌گری بریتانیا و سیاست پاکستانی حکومت وحدت ملی شاید به سود افغانستان و حوزه ضدطالبان نباشد و آنان را منزوی کند. برخی از فرماندهان نظامی و حلقاتی در امنیت ملی و در کل، نیروهای مسلح افغانستان هم نسبت به این سیاست تردید دارند.
برخی از جنرال‌های ضد طالبان از جمله جنرال رازق، فرمانده پولیس قندهار، که از این ولایت در برابر حملات طالبان دفاع می‌کند، نگران هستند که مبادا در سیاست تعامل با پاکستان، وجه‌المعامله قرار گیرند. فرمانده رزاق باری ادعا کرد که سر او به‌عنوان وجه‌المصالحه به طالبان و پاکستان پیشکش شده است. این نگرانی به احتمال قوی محدود به جنرال رازق نیست. حلقاتی در سازمان امنیت ملی افغانستان و در دیگر بدنه‌های نیروهای امنیتی با سیاست تعامل با پاکستان مخالفت می‌کنند. این حلقات به این نظر هستند که پاکستان از پی‌گیری اهداف نامشروعش در افغانستان دست برنمی‌دارد و در هرنوع معامله‌ای به‌گونه‌ای عمل می‌کند که افغانستان زیان کند. روشن است که افشای برخی از بند‌های یادداشت تفاهم استخباراتی افغانستان و پاکستان را حلقاتی در درون دولت، رسانه‌ای کردند. این حلقات بود که با ایجاد یک موج تبلیغی در مورد محتوای این یادداشت تفاهم اطلاع‌رسانی کردند.
موج رسانه‌ای پس از نشر محتوای یادداشت تفاهم استخباراتی، وضعیتی را به‌وجود آورد که نهاد‌های دولتی افغانستان و سیاستمداران به جان هم بیفتند. به این وضعیت باید پایان داده شود. پراکندگی طبقه سیاسی کابل، به هیچ‌وجه به نفع مردم افغانستان نیست. باید سیاست پاکستانی افغانستان، به‌گونه‌ای تنظیم شود که تمام طبقه سیاسی کابل و همه نهاد‌های دولتی افغانستان با آن موافق باشند.
رییس‌جمهور و رییس اجرایی باید اول میان خودشان اجماع کنند و بعد همه نهاد‌های دولتی را حول این سیاست جمع کنند. طبقه سیاسی کابل هم باید در مورد سیاست پاکستانی افغانستان به اجماع برسند. ما باید منافع وطنی و کشوری خود را دنبال کنیم. شایسته سیاستمداران و مقام‌های دولتی ما نیست که پراکسی این یا آن کشور باشند. ما باید روی منافع وطنی خود اجماع کنیم. باید یک نگاه خودی و وطنی به پاکستان داشته باشیم و سیاست خود را طوری تنظیم کنیم که با منافع خودی و وطنی ما سازگار باشد.

جشن سارک در بامیان

( SAARC)

 (South Asian Association For Regional Cooperation)

نوشته کریم پوپل

 5 جون سال 2015

سارک یک سازمان سیاسی و اقتصادی متشکل از هشت کشور جنوب آسیا میباشد. کشورهايی چون ایالات متحده امریکا، جمهوری خلق چین، ماینمار، کوریای جنوبی، آسترلیا، ایران، موریتانیا، اتحادیه اروپا درخواست عضویت را به این اتحادیه داده اند. نفوس کشورهای عضو سارک تقریباً ۱٫۵ میلیارد نفر از جمعیت جهان را تشکیل می‌دهد که از نظر جمعیت، حوزه تاثیر آن از هر سازمان منطقه‌ای دیگر بیشتر است. این سازمان در ۸ دسامبر ۱۹۸۵ توسط هند، پاکستان، بنگلادش، سریلانکا، نپال، مالدیو و بوتان تأسیس شد. در اپریل ۲۰۰۷، در خلال چهاردهمین نشست اتحادیه، افغانستان هشتمین عضور آن شد. کشورهای ایران و چین نیز که از اعضای ناظر این سازمان هستند، درخواست عضویت در این سازمان را دارند.

. هدف از تشکیل این اتحادیه، افزایش همکاری‌های متقابل، میان کشورهای عضو می‌باشد. یکی از اهداف این سازمان حفظ آثار فرهنگی و تقویه فرهنگ مردم این کشورها بوده دادن آزادی مذهبی و فرهنگی به مردمان جزء لاینفک اهداف این اتحادیه می‏باشد. دفتر دائمی سارک، در کاتماندو پایتخت کشور نپال واقع است. شاغلی محمد ابراهیم غفوری مدیر عمومی این دفتر در افغانستان میباشد.

تاریخچه

در آگوست 1983 رهبران هفت کشور بنگلادش، سریلانکا، هند، پاکستان، نپال، مالدیو و بوتان در طی نشستی که در دهلی نو برگزار شد، اعلامیه تأسیس اتحادیه همکاری منطقه‌ای جنوب آسیا (سارک) را مورد پذیرش قرار داده و موافقت کردند که در پنج زمینه ذیل همکاری نمایند.

1 ـ زراعت و توسعه دهات؛

2 ـ ارتباطات، علم، تکنولوژی و هواشناسی؛

3 ـ بهداشت و فعالیت‌های مردمی؛

4 ـ حمل و نقل؛

5 ـ افزایش شاخص نیروی انسانی.

با توجه به اینکه گرایش به ترتیبات منطقه‌ای، یک پدیده عالم‌گیر است، قاره بزرگ آسیا از این روند مستثنی نیست و آسیایی‌ها در حال حاضر در پنج تشکّل بزرگ منطقه‌ای شامل سارک (South Asia For Regional Cooperation)، اکو (ECO)، سازمان همکاری شانگهای (SCO) ، آسه آن( (ASEAN و شورای همکاری خلیج فارس به همگرایی منطقه‌ای مبادرت نموده اند.

اندیشه ی تشکیل یک سازمان منطقه‌ای در میان کشورهای جنوب آسیا برای نخستین بار توسط ضیانور رحمان، رئیس جمهور وقت بنگلادش در دهه هشتاد مطرح شد. وی در سال 1980 نامه‌ای برای سران شش کشور هند، پاکستان، سریلانکا، بوتان، جزایر مالدیو و نپال ارسال کرد. در این نامه آنها را به گرد آمدن در یک اتحادیه شبیه (آ سه آن) و اتحادیه اقتصادی اروپا دعوت کرد. این پیشنهاد بنگلادش در طی نشستی که در کلمبو سریلانکا در سال 1981 برگزار شد، مورد پذیرش هند، پاکستان و سریلانکا قرار گرفت. سرانجام سارک (SAARC) در آگوست 1983 تأسیس شد. عضویت افغانستان در سارک نیز در سال 2005 از سوی هند پیشنهاد شد و در نهایت افغانستان در سال 2007 به عضویت کامل سارک در آمد. نکته قابل توجه این است که 40 در صد از فقرای جهان در کشورهای حوزه سارک زندگی می‌کنند.

در سال ٢٠١٥ بامیان، اولین مرکز فرهنگی کشور های عضو سارک انتخاب شد. مردم بامیان بتاریخ 4 جنوری 2015 جشنواره با شکوه را ترتیب دادند که علاوه بر اراکین دولتی نمایندگان از چندین کشور تشریف داشتند. این جشنواره نخستین گام بر التهام بخشیدن زخم‏های بامیان گردید. طالبان در ۲۰ حوت ۱۳۷۹ بدترین و تلخ‌ترین جنایت فرهنگی را در بامیان مرتکب شدند و مجسمه‌های تاریخی و بی‌نظیر بودا را تخریب کردند و بخشی از هویت فرهنگی افغانستان را زیر آوارها دفن نمودند.

 

بامیان رسماً به عنوان پایتخت فرهنگی «سارک» شناخته شد

بامیان به عنوان پایتخت فرهنگی کشورهای عضو اتحادیۀ همکاری‌های منطقه‌یی جنوب آسیا (سارک) معرفی شد.

محمد محقق و سرور دانش با حضور نماینده‌گان سازمان سارک در میدان هوایی بامیان امروز (جمعه، 15 جوزا/خرداد) با برداشتن شال از روی نماد سازمان سارک، بامیان را به گونۀ رسمی برای یک سال پایتخت فرهنگی کشورهای جنوب آسیا معرفی کردند.

در این مراسم بر علاوۀ سرور دانش معاون دوم رییس جمهور و محمد محقق معاون دوم رییس اجرایی حکومت، نماینده‌گان سازمان بین‌المللی سارک، نماینده‌گان مجلس و دیگر مهمانان داخلی و خارجی نیز حضور داشتند.

سرور دانش، معاون دوم رییس جمهور معرفی بامیان به عنوان پایتخت فرهنگی اتحادیۀ همکاری‌های کشورهای سارک را پس از معرفی ولایت غزنی به عنوان پایتخت تمدن جهان اسلام در آسیا، دومین رویداد بزرگ فرهنگی در کشور خواند.

آقای دانش نام‌گذاری چنین روزی را افتخاری بزرگ برای تمام ولایات افغانستان عنوان کرد و گفت: «بامیان همواره مرکز صلح و مدنیت بوده، با این حال توجه بسیار کمی از سوی حکومت به آن شده است».

معاون دوم رییس جمهور از شهرهای ضحاک و غلغله و همچنان مجسمه‌های بودا به حیث نمادهایی از مدنیت والای بامیان یاد کرد. آقای دانش از تکمیل پروژه‌های بنیادی این ولایت خبر داد و گفت که حکومت متعهد به آبادانی بامیان در بخش‌های مختلف است.

معاون دوم رییس جمهور گفت که آمار گردشگری در بامیان نسبت به سال گذشته کاهش یافته و از مقام‌های محلی خواست تا در این مورد توجه جدی کنند.

آقای دانش تأکید کرد که حکومت برای ایجاد تغییرات گسترده تصمیم قاطع دارد. او همچنان از معرفی‌شدن وزیر دفاع، دادستان‌ کل و والی‌هایی که تا کنون معرفی نشده اند، در زودترین فرصت خبر داد.

آقای دانش با استفاده از این فرصت دربارۀ امنیت و صلح کشور گفتۀ دور روز پیش رییس جمهور را تکرار کرد و گفت افغانستان پس از این مشت را با مشت پاسخ خواهد داد. او افزود که دشمنان کشور با شکست مواجه شده اند و دیگر توان مقابله با نیروهای امنیتی را ندارند.

محمد محقق، معاون دوم ریاست اجرایی یکی دیگر از سخنرانان این جشنواره بود. آقای محقق در ابتدای سخنرانی‌اش از مجسمه‌های بودا به عنوان شاهکارهای جهانی یاد کرد و گفت، با این که دشمنان کشور قسمتی از این شاهکار تاریخی را آسیب رساندند، اما نتوانستند هویت تاریخی افغانستان را از بین ببرند.

محمد محقق هشدار داد که افراطیت بر جان ارزش‌های تاریخی افتاده است و از کشورهای جهان خواست تا دست‌در‌دست هم داده مانع رشد این پدیده شوند. او از بامیان به عنوان مهد تمدن‌های تاریخی جهان یاد کرد و گفت که امپراطوری‌های بسیاری در این مرزوبوم شکست خورده اند.

معاون دوم ریاست اجرایی به کشورهایی که از افراطیت حمایت می‌کنند هشدار داد که روزی همین آفت به خود آنان سرایت خواهد کرد و دامن‌گیرشان خواهد شد.

محمدآصف مبلغ، معاون والی بامیان نیز در این مراسم از کشورهای عضو اتحادیۀ «سارک» خواستار همکاری‌ها در دیگر بخش‌ها نیز شد.

آقای مبلغ از حکومت خواست توجه بیشتری به این ولایت داشته باشد تا این ولایت در زمینۀ گردشگری بیشتر از پیش رشد کند.

محمدعلم ایزدیار، معاون نخست مجلس نماینده‌گان، عبدالباری جهانی وزیر اطلاعات و فرهنگ از دیگر سخنرانان این مراسم بودند.

سازمان همکاری‌های منطقه‌یی کشورهای جنبوب آسیا در سال 1987 از سوی کشورهای بنگله‌دیش، بوتان، مالدیو، هند، نیپال، پاکستان و سریلانکا تأسیس شد.

افغانستان نیز در سال 2007 شامل این سازمان گردید.

این سازمان به منظور همکاری میان کشورهای عضو در بخش‌های گسترش روابط، فقرزدایی، همکاری‌های اقتصادی و فرهنگی و همچنان توسعه کشاورزی، دامداری، مخابرات، اطلاعات، ‌انرژی، محیط زیست و توسعه زیرساخت‌ها ایجاد شده است.

۲۰۰ هزار کشته و زخمی؛ نتیجه جنگ افغانستان در 14 سال گذشته

آسوشیتدپرس در گزارشی نوشت: بر اثر حمله و ادامه حضور آمریکا در خاک افغانستان از سال ۲۰۰۱ تاکنون، ۱۰۰ هزار نفر کشته و همین تعداد نیز زخمی شده‌اند

آسوشیتدپرس در گزارشی نوشت: بر اثر حمله و ادامهحضور آمریکا در خاک افغانستان از سال ۲۰۰۱ تاکنون، ۱۰۰ هزار نفر کشته و همین تعداد نیز زخمی شده‌اند.
به گزارش خبرگزاری رشد به نقل از آسوشیتدپرس، این گزارش که با عنوان «هزینه‌های جنگ» توسط «موسسه مطالعات بین‌المللی واتسون» دانشگاه بروان صورت گرفته، نرخ مرگ، مجروحیت و آوارگی شهروندان افغانستانی و پاکستانی را از سال 2001 تا سال گذشته ( 2014 ) مورد تحقیق قرار داده است.
بر اساس این گزارش، نرخ مرگ در هر دو کشور 149هزار نفر بوده و مجموعا 162 هزار تن نیز دچار مجروحیت‌های جدی شده‌اند .
این گزارش با اشاره به افزایش میزان مرگ و میر ناشی از جنگ در افغانستان طی سال‌های اخیر گفت: آمار و ارقام نشان می‌دهد که جنگ در افغانستان تمامی ندارد و اوضاع این کشور روز به روز بدتر می‌شود.
آسوشیتدپرس نوشت: سازمان ملل نیز در گزارش اخیر خود اعلام کرد، میزان مرگ ومیر غیرنظامیان در افغانستان در 4 ماه اول سال 2015 با 976 کشته و 1963 زخمی، رشد 16 درصدی داشته است.
به گزارش آسوشیتدپرس، اکثر آمار مربوط به مرگ و میرهای غیر نظامیان افغانستان بعد از سال 2007 اتفاق افتاده و اغلب آن‌ها توسط شبه‌نظامیان به قتل رسیده‌اند.

تولید جهانی تریاک بیش از دو برابر افزایش یافت

بقلم ناصر اعتمادی

دفتر سازمان ملل در زمینۀ مبارزه با مواد مخدر، در گزارش سالانه اش که امروز جمعه ۲۶ ژوئن منتشر شد اعلام کرد که تولید جهانی تریاک به بالاترین سطح خود از سال ۱۹۳۰ تاکنون رسیده و عامل اصلی این افزایش، رشد چشمگیر کشت خشخاش به ویژه در افغانستان است.

سازمان ملل در این گزارش تصریح نموده که رشد بی سابقۀ تولید تریاک به افزایش چشمگیر مصرف هروئین در جهان نیز دامن زده است، هر چند مصرف هروئین در بیست سال گذشته با کاهش چشمگیری روبرو شد.

گزارش سازمان ملل تأکید می کند که تولید تریاک که هروئین یکی از مشتقات آن است طی دو سال گذشته بیش از دو برابر افزایش یافته و به ۷۵۵۴ تن در سال ۲۰۱۴ رسیده است. این افزایش تولید ناشی از افزایش کشت خشخاش در افغانستان است که به تنهایی ۸۵ درصد تولید جهانی تریاک را تأمین می کند.

به گزارش سازمان ملل، کشت خشخاش در افغانستان در سال گذشته ۷ درصد افزایش یافت و به این ترتیب ۲۲۴۰۰۰ هکتار از زمین های افغانستان زیر کشت خشخاش هستند. در این حال، مناطق گسترده تری از افغانستان همچنان از کنترل دولت مرکزی خارج می شوند.

گزارش سازمان ملل تصریح می کند که هم اکنون کشت خشخاش در جهان به ۳۱۰۹۰۰ هکتار بالغ می شود که بالاترین میزان کشت خشخاش از سال ۱۹۳۰ به این سو است. گزارش می افزاید که رشد کشت خشخاش افزایش مصرف مواد مخدر را به ویژه در آسیا (که دو سوم تریاک جهان را مصرف می کند)، اروپا و آمریکا در پی داشته است.

گزارش تأکید می کند که شمار کسانی که در نتیجۀ مصرف هروئین در آمریکا کشته می شوند رو به افزایش است مضاف بر اینکه حجم هروئین در این کشور نیز رو به رشد نهاده و قیمت آن نیز کاهش یافته است.

گزارش سازمان ملل تصریح می کند که شمار کسانی که در نتیجۀ سوءمصرف هروئین در آمریکا طی سال گذشته کشته شدند با ۴۰ درصد افزایش به ۸۲۵۷ نفر رسید که در ده سال گذشته بی سابقه بوده است.

برغم افزایش چشمگیر تولید تریاک، میزان کشف و ضبط مواد مخدر در جهان افزایش نیافته و همین بر اساس گزارش سازمان ملل نشان می دهد که قاچاقچیان مواد مخدر در روش‌های خود بازنگری کرده اند. سازمان ملل در گزارش خود ابراز نگرانی کرده است که آفریقا در حال تبدیل شدن به یکی از کانون‌های مهم قاچاق و مصرف مواد مخدر است.

بر اساس برآوردهای سازمان ملل حدود ۳۲ میلیون و ۴۰۰ هزار نفر در جهان به طور غیرقانونی تریاک و مشتقات آن را مصرف می کنند.